Als ik later oud zal zijn, en op een bankje op de stoep van de zon zit te genieten,
dan denk ik terug aan alles wat ik gedaan en meegemaakt heb,
en ben ik blij en tevreden.
Ik denk aan de reizen die ik gemaakt heb, aan New York, San Francisco en Londen, aan Vlieland, Valthe en Chesterman Beach, aan India en de Mid-West x96 al die prachtige plekken, bruisend van energie en schoonheid. Ik zie de hele aarde, onze blauw-groene planeet, en ben nog lang niet uitgekeken. Naar de maan en naar Mars had ik ook wel willen gaan.
Vlakbij spelen kinderen op de stoep. Ze kijken niet op of om, en negeren mij volkomen, verdiept als ze zijn in hun spel. Ik herinner me de lange weg om die concentratie en overgave terug te vinden, en om te leren gewoon te genieten van wat ik doe. Ik denk aan alle leraren en leraressen die ik heb gehad, aan Merijn, Tine, Hans, Marion, Bryna, Margo en al die anderen, en ik ben ze dankbaar. Ik glimlach om mijn eigen koppigheid. Het was de moeite waard!
Zoveel mensen heb ik ontmoet, het is ongelooflijk. Zoveel stukjes van andere levens, zoveel glimpsen van andere …. zielen, ja dat is toch het woord. Ik ben het steeds mysterieuzer gaan vinden, de ontmoeting met een ander. Alsof ik in iets mag kijken dat zich tot ver voorbij de horizon uitstrekt, herkenbaar, en uniek tegelijk.
Ik zeg dag tegen de overbuurvrouw. Ze zwaait terug, en loopt door naar de winkel. Het leven gaat verder.
Ik denk aan de vrienden die ik heb gehad en nog heb. Mooie avonturen hebben we beleefd. Reizen doen we niet meer, maar af en toe een pilsje drinken nog wel. Veel gezegd hoeft er niet meer te worden.
Ik herinner me de vrouwen van wie ik gehouden heb. Ik voel verdriet en vreugde, ze liggen dicht bijeen. En toch, het was goed zo.
De vrouw in mijn huidige leven komt me halen. x93Meneer Puur, het is tijd voor uw medicijnenx94, zegt Mira, de jongste verpleegkundige van het huis. Ach ja, dat zou ik nou wel willen vergeten.
(geschreven naar aanleiding van een open uitnodiging)